Sunday, April 08, 2012

تکیده

 

 

تکیده

 

0001

 

 

شده ام مثل کاسه کمانچه

ترد و توخالی و نازک

بی آرشه، گوشه ای افتاده

خسته از تیپ و تاپ های جاز و قیژ و قاژهای گیتار برقی ام

شده ام مثل یک ساغر عتیقه

میان بلورهای چک و کریستالهای فرانسه

تنها و بی حوصله پشت ویترین یک بوفه

تماشاگر خمار مستی پیکهای پیرکسم

شده ام مثل اتوذغالیهای قدیمی

پر از گل خشک روی یک میز کنج حال

ام  LCD نظاره گر معاشقه های بی محابای قاب

بیا و آرشه ام باش

شرابم باش

و سرخی گُر گرفته درونم

نالانم کن

پُرم کن

و داغ

 

20/1/91

میدان تجریش- 9:30 صبح

3 comments:

یک پیر said...

شعر خوبی بود .فکر کنم از اثرات میدون تجریش بوده
این متنتو خوندم یاد شاخه تکیده افتادم.
تو اونجا همیشه میگفتم خوب اخه چرا شاخه خودش کاری نمیکنه.چرا کسی باید به کمکش بیاد؟
حالا هم به تو میگم شاید نشستن کار خوبی نباشه .

ندا said...

فقط جهت شکست سکوت اینجا هستم ولا غیر!

ندا said...

فقط جهت شکست سکوت اینجا هستم ولا غیر!